Turkse thee, aardappels en patat

Door Daphne van Breemen

Moslima’s zitten alleen maar thuis op de bank, worden onderdrukt door hun man, spreken geen woord Nederlands en komen niet voor zichzelf op, dat beeld hebben veel Nederlanders van Turkse en Marokkaanse vrouwen. Niet zo gek ook, de kranten staan vol met berichten over importbruiden die bij hun man onder de plak zitten of de slechte schoolresultaten van Turkse en Marokkaanse jongeren. En dan hebben we ook nog Geert Wilders die alsmaar over de islamisering spreekt.

Toch weten we allemaal dat niet alle Turkse en Marokkaanse gezinnen voldoen aan het beeld dat ik hierboven schets. Er zijn genoeg families aan te wijzen, waarvan zowel de man als de vrouw een baan heeft en de kinderen op het gymnasium zitten. Ik kreeg Turkse thee en allerlei traditionele hapjes aangeboden. Het viel mij op dat de vrouw geen hoofddoek droeg. Erg modern dus. Daarnaast sprak ze gewoon Nederlands. Niet alleen tegen mij, ook tegen haar dochters. Ze beheerst de taal minder goed dan haar man, maar dat is niet zo vreemd. Zij is in Turkije geboren, hij in Nederland. Het werd me al vrij snel duidelijk dat de vooroordelen die over Turken bestaan echt niet op dit gezin van toepassing zijn. Het idee dat alle kinderen van ouders met een niet-westerse achtergrond naar zwarte scholen gaan, werd deze avond ook ontkracht. De dochters gaan naar een katholieke basisschool, terwijl ze ook naar de openbare, meer multiculturele basisschool die ernaast ligt hadden kunnen gaan. Hun ouders hebben hier expres niet voor gekozen. Zij willen namelijk dat hun kinderen goed Nederlands leren spreken. Dat de school christelijk is en hun dochters daardoor dingen meekrijgen uit de Bijbel, maakt ze niets uit. Volgens deze ouders is het alleen maar goed dat hun kinderen ook kennis maken met andere godsdiensten.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het een interessant en gezellig interview vond en ik veel dingen over de Turkse cultuur geleerd heb. Dingen die ik van tevoren niet wist en die waarschijnlijk het merendeel van de Nederlanders ook niet weet. Dat zette me aan het denken. Iedereen heeft wel iemand in de buurt, straat of wijk wonen die hij of zij niet kent. Of diegene wel of niet van buitenlandse afkomst is maakt niet uit. Maar leer elkaar kennen. Vaak levert het een mooi interview of reportage op voor een buurt-, wijk- of verenigingskrant. Het leukste zijn de onverwachte antwoorden, want toen ik de vader van het gezin naar zijn favoriete Turkse recept vroeg moest hij lang nadenken. Zijn vrouw begon te gniffelen en gaf antwoord op mijn vraag: “Mijn man houdt heel erg veel van aardappels en patat”, waarop haar man er lachend aan toevoegde: “Ja, dat is echt mijn lievelingseten!” Nederlandser kan het bijna niet…