Vrijwilligerswerk is voor elke leeftijd


Door Daphne van Breemen

Als iemand me vroeg wat ik later wilde worden, zei ik altijd juffrouw. Niets leuk me leuker dan voor de klas staan en kinderen iets te leren. Dat was dan ook de reden dat ik op mijn zestiende besloot om bij de plaatselijke zwemvereniging zwemles te gaan geven, zodat ik alvast wat ervaring had met lesgeven. Dat het vrijwilligerswerk was, maakte me niets uit. Het was dankbaar werk en dat was genoeg. Daarom roep ik bij dezen iedereen (óók jongeren) op om vrijwilligerswerk te gaan doen.

Het leukste vond ik de opmerkingen en gesprekken met de kinderen. Vooral rond Sinterklaas had ik de grootste lol. “Juf, heb jij ook het Sinterklaasjournaal gezien? Er is iets heel ergs gebeurd, alle pakjes zijn in het water gevallen!” En dan speelde ik vrolijk mee met de allerjongsten. Want ik vond het natuurlijk ook heel erg van die pakjes en hoopte net als zij dat er vóór pakjesavond nieuwe cadeautjes zouden zijn. Maar het grappigste gesprek was wel met de kleine Olivier, die uit het niets mijn hand pakte en aan de ring om mijn ringvinger begon te draaien. “Ben jij soms al getrouwd, juf?” “Nee hoor, die ring draag ik zomaar.” “Maar waarom ben je dan niet getrouwd?” “Omdat ik daar nog te jong voor ben”, antwoordde ik. Het kleine kereltje uitleggen dat ik helemaal niet wil trouwen zou immers toch een onbegonnen zaak zijn. “Maar jij bent toch al 31?”, vroeg hij toen verbaasd. Bedankt hè, Olivier. Je zwemjuf was achttien. Je moet jongedames inderdaad ouder schatten dan ze zijn, dat had je al vroeg door. Maar je moet vooral niet overdrijven.

Het waren met name de allerkleinsten die mijn hart veroverden. De kleuters die je letterlijk om de nek vlogen als ze je zagen. Zo ook Floortje. Voor de zwemles begon kreeg ik een dikke knuffel van haar en wanneer de zwemles afgelopen was kreeg ik ook weer een dikke zoen. En meerdere malen kreeg ik te horen hoe lief ze me wel niet vond. Niet zo vreemd ook, met zo’n gekke juf. Als alle kinderen al omgekleed waren en bij hun vaders en moeder in de auto zaten, stond Floortje nog onder de douche. Dan was er altijd wel een Juffrouw Daphne die haar even hielp met afdrogen en aankleden. Ook al was ze zelf oud en wijs genoeg om dat alleen te kunnen doen. Hoe leuk, lief en ondeugend de waterratjes ook waren, na twee uurtjes zwemles in de week was ik blij dat ik weer een weekje ‘rust’ had. Van de Pabo ben ik dan uiteindelijk ook afgeweken, want nog vaker te horen krijgen dat ik 31 ben kon ik psychologisch niet aan.